همسایه می شوی تا دیوار را فراموش کنم؟

حاضر می شوی تا غایب نباشم؟

مردودم می کنی تا دوباره بخوانمت؟

لالایی می گویی تا شاعر شوم؟

می مانی تا به مرگ بخندم؟؟؟

کشاکش ساعتها را نظاره گر بودم

سال که صفر شد

ماه که یک شد

و روز

چه ببوسمش؟

سایه ی مهربانی پرسیده بود

و من هنوز دلتنگ می اندیشم

این غم چه می خواهد،برای پرواز

جز تن

بی من

و درد ابتلا

چه زیبا سرایت می کند...